Mavi

Beyaz / I - Kırmızı, Işık

Thu, 17 May 2012 13:46:34 +0300

Beyaz sadece beyazdır. Beyaz sadece beyazdır ve yalnızca beyaz olmayı bıraktığı zaman yalnız bırakmıştır Mavi’yi.

Beyaz, Kırmızı değildir.

Beyaz Işık da şaçmaz.

Sadece beyazdır işte. En ufak bir sıçrama ile rengini yitirir. Beyaz, sadece beyazdır ve çok kolay kirlenir…

Işık / III - Gitmek

Tue, 24 Apr 2012 22:54:00 +0300

Seni seviyorum ve gitmeden önce söyleyebileceğim en anlamlı şey bu.

Evet özleyeceğim gözlerinin derin bakışlarını. Sesini duymamak ağlatacak kulaklarımı. Giderken parçalanacak hisseden her yerim. Seni tamamen kaybetmek yarım bırakacak beni. Bomboş gidiyorum, vursan yankılanacağım.

Daha fazla yazamıyorum. Kalmak çok güzeldi burada. Sende beni sevseydin eğer, sen ve ben, hiç gitmezdik.

Beni unutma lütfen.

Duck Fell in Love With a Rock

Mon, 16 Apr 2012 00:36:44 +0300

Bir ördeğin taşa aşık olması ile ilgili bu öyküyü Ben Loory, Stories for the Nighttime and Some for the Day isimli kitabında yayınlamıştır. Şimdiye kadar okuduğun en iyi aşk hiyakesidir. Okumak istemenyenler dinleyebilirler: http://www.thisamericanlife.org/play_full.php?play=457&act=3

A duck fell in love with a rock. It was a large rock, about the size of a duck actually, that was situated off the bank of the river, a little past the old elm.

Every day after lunch, the duck would saunter off to admire the rock for a while.

“Where are you going?” said the other ducks.

“Nowhere,” said the duck. “Just around.”

But the other ducks knew exactly where he was going. And they all laughed at him behind his back.

“Stupid duck is in love with a rock,” they snickered. “Wonder what kind of ducklings they will have.”

But there was one duck, a girl duck, who did not laugh. She had known the strange duck for a long time and had always found him to be a good and decent bird. She felt sorry for him. It was hard luck to fall in love with a rock. She wanted to help, but what could she do?

She trailed after the duck and watched him woo the rock from behind a tree.

“I love you,” the duck was saying. “I love you. I love you. I love you. I love you more than the stars in the sky. I love you more than the fish in the river. I love you more than, more than—” And there he stopped for he could think of nothing else that existed.

“Life itself?” said the girl duck from behind the tree. She hadn’t meant to pipe up. The words just sort of leapt out of her.

The duck spun around to look at her. He was terrified.

“It’s OK,” said the girl duck, waddling out from behind the tree. “I know you’re in love with the rock. In fact, everyone knows.”

“They do?” said the duck.

“Yes,” said the girl duck. “Yes, they do.”

The duck sighed and sat down on the ground. If he had had hands, he would have buried his head in them.

“What am I going to do?” he said. “What am I going to do?”

“Do?” the girl duck said.

“How can it go on like this?” Said the duck. “I love a thing that can not speak, can not move, can not— I don’t even know how it feels about me.”

The girl duck looked at the rock. She didn’t know what to say.

“I know,” said the duck, “you think I’m crazy. You think it’s just a rock. But it isn’t just a rock. It’s different. It’s very different.” He looked at the rock.

“But something has to happen,” he said, “and soon. Because my heart will break if this goes on much longer.”

That night, the girl duck had a hard time sleeping. She kept paddling around in circles, thinking about the rock, and the duck, and his heart that might break.

She thought long and hard. And before morning, she had an idea. She went and woke up the strange duck.

“Things happen when they must,” she said, as if it were an extremely meaningful statement.

“So?” said the duck.

“So I have a plan,” said the girl duck, “and I think that it will work.”

”Well, what is it?” said the duck, nearly bursting with excitement.

“We will need help,” said the girl duck. “And it will take some time. And also, we will need a cliff.”

Two days later they set out. It took four ducks to carry the rock. They worked in teams and traded off every 15 minutes.

Everyone joined in, even though they laughed, for ducks are all brothers when it comes right down to it.

“The cliff is over that hill and then quite a ways to the south,” said the most elderly duck. “I remember flying over it when I was fledgling. It looked like the edge of the world.”

The ducks trudged on under their rocky weight for hours. For hours, and then for days.

At night, they camped under hedges and strange trees, and ate beetles and frogs.

“Do you think it will be much farther?” said one of the ducks.

“Maybe,” said the old duck. “My memory is not so good anymore.”

On the sixth day, the ducks began to tire.

“I don’t believe there is a cliff,” said one of them.

“Me neither,” said another. “I think the old duck is crazy.”

“My back hurts,” said a third duck. “I want to go home.”

“Me too,” said a fourth. “In fact, I’m going to.”

And then, all the ducks began to turn for home. The rock fell to the forest floor and lay there. The strange duck looked imploringly at the girl duck.

“Don’t worry,” she said. “I won’t leave you.”

They watched all the other ducks flee homeward. And then they hoisted the rock onto their backs and trudged on.

“What do you think will happen when we throw it off the cliff?” said the duck.

“I don’t know,” said the girl duck. “I just know it will be something.”

Finally, they came to the edge of the cliff. The drop-off was so great they couldn’t see the ground. Just great white clouds spread out before them, like an endless, rolling cotton blanket.

“It looks so soft,” said the duck.

“Yes, it does,” said the girl duck. “Are you ready?”

The duck looked at the rock.

“This is it, my love,” he said, “the moment of truth. And whatever happens, please remember, always remember, I love you.”

And the two ducks hurled the rock off the cliff together.

At first the rock simply fell “like a rock,” one might say. “Like a stone.” But then something began to happen.

It began to slow. It began to grow. It began to change. It narrowed. It elongated. And it also spread sideways.

“It’s becoming a bird,” the girl duck said.

And it was. It was becoming a beautiful gray bird, really not that unlike a duck. Its wings began to move slowly up and down, up and down. And it dove down, and then coasted up. It looked back over its shoulder at the two ducks on the cliff, and it called out just once, “Good bye.”

And then it was going, going, getting smaller and smaller, flying off over the blanket across the sky.

When they reached the pond, the other ducks gathered around and clamored to hear what had happened. The duck and the girl duck glanced at each other.

“Nothing,” said the girl duck. “It fell.”

In the days that followed, the duck stayed to himself. The girl duck went and swan around in circles. She thought about that rocky bird flying off into the sky. She saw it over and over in her mind.

And then one day, not too many days later, she looked and saw the duck come swimming up. He was carrying a small salamander in his bill.

“For me?” the girl duck said.

And the duck smiled.

Alıntıdır: Stories for the Nighttime and Some for the Day - Ben Loory

Ben ve Ben Şuan birinize aşık olmak isterdim. Onunla göz göze...

Sun, 22 Jan 2012 21:16:00 +0200

Ben ve Ben

Şuan birinize aşık olmak isterdim.

Onunla göz göze gelmekten ölesiye korkmak isterdim. Onun için gizlice yazdığım sayfalarca aşk mektubum olsun isterdim. Bir ismi olsun isterdim.

Geceleri aklıma gelsin isterdim. Ondan adıyla bahsedebilmek isterdim. Gizlice arayıp onu, sadece sesini dinlemek isterdim. Aşık olmak isterdim. Gerçekten birisini sevebilmek isterdim.

Bir şarkımız olsun isterdim. Bir şarkıcımız… Sadece bizim anladığımız ve sadece biz beraberken anlamları olan şakalar olsun isterdim.

Bir doğum günü olsun isterdim. Ondan gizli kutlamak isterken, yakalanmak isterdim. Var olmasını isterdim.

Aynı şehrin havasını solumak isterdim.

Ben ve o, biz olmak isterdim.

Bir adı olsun isterdim.

Sevmek isterdim. Aşık olmak. Hakkında hiç yazı yazmamak isterdim. Birini sadece sevebilmek ve hakkında yazmadan durabilmek isterdim. Birisinin de bana yazmasını isterdim. Birisinin de bana yazmasını isterdim…

Benim için yazılmış bir yazıyı okurken ana karakteri tanımak isterdim.

Sizden birinizi sevmek, ama çok sevmek isterdim.

Birinizi özlemek isterdim.

Birisini özlemek isterdim.

Biz olmak isterdim, ben kalmak değil.

Şimdi ayrı şehirlere gideceğimiz için birbirimizden ayrılıyor olmak isterdim.

Sadece birinizi sevmek isterdim aslında, acısıyla ve tatlısıyla. Sadece sevmek…

İsterdim işte.

G.. Korkusu

Fri, 13 Jan 2012 05:05:25 +0200

13:00’de sınav var. Çalışıyorum tabii… Göt korkusu da var, uyumamak için expresso içiyorum, dozu katlaya katlaya quadro-expresso oldu… Starbucks’ta bile yok böyle ağırı…

Karnım ağırdı, acaba doktor rapor verir mi :D

Beni Asla Affetme / Beni Asla Unutma

Thu, 05 Jan 2012 23:24:00 +0200

Bir hayatın kaldırabileceği en büyük çelişkiydim sende. Her sabah dikilirdim karşına: seni seviyorum. Hiç mektup yazmadım sana. Yazdığım her yazıda umutsuz bir aşk gibi bahsettim senden. Her tanıdığım insan için farklı bir elbiseydin sen. Sen problemsizdin Nestorosa. Benim umutsuz bir aşka ihtiyacım vardı yazabilmek için. Umutsuz kurgulanmış bir aşka.

Yoksa ben hiç pısırık değildim, biliyorsun. Karşında hiç erimedim. Erimek istedim, gerçekten. Seni sevmek istedim. Beni süründürmeni istedim. Ben sadece yazmak istedim. Acıklı bir aşkı yazmak istedim. İnsanların en başından beri yaptığı şeyi yapmak istedim. Acıyı yazmak kolaydır çünkü.

Seni büyüttüm. Sana isim bile verememiştim ki oysa. Nesterosa dediğim tüm kızlar, mutlu sonla bitmek istediler. Beni sevmeni istememiştim Merve. Ben bir sevgi yaşayamayacak kadar küçük ve tecrübesizdim çünkü. Sadece yazmaya ihtiyacım vardı.

Seni büyüttüm. Sen birisi bile değildin ki oysa. Çevremdeki kızların bir kaçıydın sırasıyla…

Hiç başlamamış bir dostluk olmalıydı bizimkisi. Hiç yaşanmamış bir aşkın dertleşmeleriyle sakat başlamıştı zaten. Belki senin de yazıyor olman, belki beni birazda olsa anlıyor gözükmen bir sonraki Nesterosa olmaktan kurtardı seni. Ama bazen, senin gerçekliğin onun sahteliğine karışmadı değil.

Gerçek güçlüdür ve en sağlam yalanı bile yok edebilir biliyorum. Sürekli bu yüzdendi ya biterse korkum. Sen aşık olabileceğim insana en yakın olanıydın tanıdıklarım arasında Gamze; ama dedim ya hiç başlamamış bir dostluk olması gerekliydi bizimkisinin.

Her gülüşünün, üzülüşünün ya da her gidişinin ardından tekrar gelişimin sebebi sen değildin aslında. Hattın diğer ucunda sesini duyduğum zamanlardı beni üzenlenler…
Nede olsa bir hikaye yazıyordum ve devam etmeliydi.

Birini sevmeye hazır değildim henüz. Çok güçsüzdüm. Acı çekmekten çok korkuyordum. Acıyı kurgulamak, çekmekten daha kolaydı. Henüz farkında değildim keşkelerin…

Eski bir Cami avlusunda selam verişim o şehre çok şiirseldi. Herkesi geride bırakmış ve yeni hikayelere başlamak istiyordum. Bu şehir çok tenhaydı, İstanbul’da kendimi saklayabiliyordum. İstanbul’da rahattım.

Bursa’nın sokakları çok tanıdıktı. Adımımı attığım her sokağın beni çarpmasından korksam da, sanki birinden kaçıyormuşçasına aynı yerde bir kaç aydan fazla yaşamasam da, gittiğim her yer beni sana daha fazla yakınlaştırıyor gibiydi.
Henüz hiç aşık olmamış ve sönüp kalmamıştım bir kızın karşısında. Kimseye aşık olmamıştım, kimseyle ilişki yaşayacak kadar cesur değildim. Korkuyordum, kaçıyordum.

Yalnızdım; ama yazı yazmayı da bırakmıştım.

Sonra seninle tanıştım Ece. Ben yüz yüze gelmekten korkmamıştım hiç. Cümle kurarken zorlanmamıştım. Mutlu sonla başlayan bir öyküde olmak istememiştim ben hiç.

Karşına çıkmak, seninle konuşmak hatta senin hakkında yazmak bile korkutucuydu. Sepya hakkında yazdım önce. Uzunca yazdım. Sayfalarca, sonra bir gün onun aslında sen olduğunu fark ettim. Korktum.

Kırmızı hakkında yazdım sonra. Daha doğrusu, aynasını yazdım. Odasını yazdım. Gülüşünü yazdım. Tam olarak nerede dahil oldu hikayeye bilemeyeceğim, ardından Mavi başladı.

Kırmızı ve Mavi. Zıt renkler.

Sonra fark ettim ki Kırmızı da senmişsin. İlk defa bir kız için birden fazla takma isim kullanıştım. İlk defa bir kızı anlattığım hikayede kendimden bahsetmiştim. İlk defa kendimden başkası olarak bahsetmiştim.

Bir hikayenin mutlu sonla bitmesini ilk defa istemiştim.

İlk defa aşık olmuştum.

İlk defa reddedilmiştim.

İlk defa susmuştum.

"Belki benim sorunum karsisinda nefesimin kesildigi kimseyle karsilasmamam. Karsi karsiya geldigim..."

Thu, 05 Jan 2012 17:44:52 +0200

“Belki benim sorunum karsisinda nefesimin kesildigi kimseyle karsilasmamam. Karsi karsiya geldigim her kizla, cok rahat konusabilmem. Belki de birinin karsisinda dilim tutulsa sakarlassam, gozlerinin icinde saniyelerimi kaybetsem ve cumlelerimin arasina dakikalar girse gercekten asik olabilirim. Gercekten asik olmak icin bunlari mi yasamam lazim, yoksa bunlari yasadigimda mi gercekten asik olacagim ve sevilecegim…”

- about:me

Benden içsesine ve yazma isteğine not: "Susma hiç."

Thu, 05 Jan 2012 12:49:26 +0200

Teşşekkür ederim. Sen de susma lütfen; çok güzel yazıların var. İçsesime gelince, şu sıralar konuşacak birini bulamıyor pek.

Sepya, Işık, Nesterosa

Sun, 01 Jan 2012 01:02:07 +0200

Sesiniz çok derindendi konuştuğunuzda, gözleriniz yaşamış ve yaşayacak herkesin ışığını taşıyordu. Şiir gibiydiniz yürüdüğünüzde, durduğunuzda duruyordu dünya da sizinle. Yokluğunuz karanlıktı.

Nesterosa, hatırlanamayacak kadar eskisin. Yaşanamayacak kadar hayali. Gerçek olamayacak kadar mutlu. Bir ilkokul çocuğunun hayalisin lisede yazılan.

Sepya, benzetilemeyecek kadar benzersizsin. Işık gibi hafif. Zorsun. Hissedilemeyecek kadar duygusuzsun. Yine de hissediyorum seni. İnanmayacak kadar yalancı ve duyulmayacak kadar sağırsın.

Sepya, bir aşkın tüm acizliğiyle taşınamayacak kadar kırılgansın. Unutulamayacak kadar derin izin…

Işık, gerçek olamayacak kadar güzelsin. Üzemeyecek kadar mutlu. Gerçek olmayınca sen, ne olduğun o kadar da önemli değil.

Konuştuğunuzda çok karanlık sesiniz şimdi. Ölmüş ve ölecek herkesin acısını taşıyor gibi gözleriniz. En mat ela. Ölü gibisiniz durduğunuzda, Lamia gibisiniz yürüdüğünüzde. Çok karanlık varlığınız, yokluğunuz ise kurtuluş…

Yine de yalnızlık işte.

Analog Dialoglar

Sun, 11 Dec 2011 15:58:53 +0200

Ben: Hangisi akrep bunların? Hangisi yelkovan?
O: Bilmem ki, hiç düşünmemiştim...

İçsesim: Düşünsen şaşardım.
İçsesi: İki çubuğun adını bilmiyor daha, salak.

Ben:
O:

İçsesim: Neden konuşmuyor?
İçsesi: Sustu sonunda!

Işık / II – Gece

Mon, 05 Dec 2011 18:26:00 +0200

Güneş çabuk batar ve battığında karanlığa bırakırmış ışık yerini. Işıl ışıl parlayan gözler birbirini görmez olurmuş batınca güneş.

İnsanlar gece görürmüş tüm kabusları. Her sokak başını tutarmış karabasanlar. Şehre bir bitkinlik çökermiş gece… Aşıklar geceleri doğarmış. Sokaklarda ay dolaşırmış başıboş…

Tüm resimler siyah ve beyaz çıkarmış güneş batınca. Kırmızı, Mavi ya da Mor -hepsi solarmış. Bir daha doğmayacak gibi batarmış güneş her gün.

Varmışsın ve yokmuşsun aslında. Yürürken toz kaldırıyormuş ayakların. Kendi sisinde göremiyormuşsun beni. Senin hayaletlerin musallat oluyormuş bana, sana değil ışığa hayran kalıyormuşum.

Uzakmışsın. Duygusuz ve dengesiz. Her an sallanabilecek bir temelle tutunmuşsun varlığıma. Peynir umarken ben, sen kapanmışsın. İlaç diye aldığım; yokluk zehriymiş varlığın.

Durgunmuşsun. Sessiz ve kıpırtısız gibi. Anlaşılmaz bir karanlığın içerisinde sürükleniyor ama kendini ışık olduğuna inandırabiliyormuşsun.

Yalanmışsın. Bu kitabın ilk u-mutlu hikayesi olduğunu düşünürken önceki ve sonrakilerle aynı hüzünle doluymuş satır araların.

Geçmiş zamanın hikayesiymişsin. Hiç yaşanmamış, yaşanamamışsın aslında. Varlığın, yaşamın, sıfatların ve güzelliklerin hep bir hikayeymiş aslında. Yaşanan değil, rivayet edilen bir simgeymişsin.

Işık / I – Başlangıç

Wed, 16 Nov 2011 02:26:00 +0200

Gerçektende oradasın değil mi? Geleceğin tüm güzelliğiyle, geçmişin eksikleriylesin. Gerçekten de oradasın değil mi? Beklenmeyen bir mucize gibisin. Nefes almayı unutmamalıyım.

Düş değilsin, değil mi? Gözlerine baktığımda gördüğüm -sevdiğim o his- gerçek, değil mi? Gerçektende oradasın ve bir başlangıcın başlangıcına doğru usul usul yürüyorsun, inanılmazsın.

Henüz çok uzaktasın, koşuyorsun görüyorum. Bana mı geliyorsun? Yoksa yanımdan geçip, öylece gidecek misin?

Biliyorum, oradasın ama benimle misin? Umutlanmaktan alıkoyamıyorum kendimi. Rüyalar kaplıyor her yerimi; tükeniyorum. Cevaplamam gereken o kadar çok soru var ki. Umutlanıyorum; gerçektende oradasın değil mi?

Arkamda bitiremediğim, bitirmediğim aşklarla nasıl yeni bir başlangıç yapabilirdim ki?

Sen gerçektende oradasın değil mi? Öyle mükemmelsin ki, seni hayal etmediğime inanmak çok zor. Hataların bile seni daha güzel yapıyor sadece…

Senin adın bu karalamayı güzelleştiriyor…

Sepia / VII – Renkleri Hayatın

Sat, 15 Oct 2011 01:59:09 +0300

Dünya tek renk değilmiş Sepia. Her çiçeğin, böceğin farklı bir rengi varmış. Gökyüzü mavi; geceleri siyah olurmuş. Renkler sadece sarı ve tonları değilmiş.

Yumurtanın sarısı ve beyazı varmış. Ten sarımsı; kan kırmızıymış. Herşeyin bir rengi varmış. Öyle bir heyecan ki bu! İyi ki gittin Sepia. Antik bir fotograf makinası gibiydin. Sen varken tüm dünya sarımtıraktı.

İyi ki gittin Sepia. Gittiğinden beri mavi deniz. Beyaz martılar. Burası öyle huzurlu ki Sepia, ah, dalgaların beyaz köpükleri… Genç bir kız martılara simit atıyor. Simit gerçekten de sarıymış…

İyi ki hiç kalmadın. Kalmak yakışmazdı zaten sana. Ne kadar da net her şey? Hayır, çıkma karşıma Sepia. Sarılık ve sarımsılıktan sıkıldım. Ne kadar da kötü bir renksin Sepia!

Renksiz hayatınla, hayatımdan çıktığın için teşekkür ederim Sepia. Artık herşey daha net. Tüm renkler! Hepsi…

Bir martı köpüklerinin arasından denizin bir balık yakalıyor. Ne kadar da gri! Sarı dışında herşey. Sen dışında herkes. Ne kadar da canlılar?

Tebrik ederim Sepia; sen ve sapın siyah-beyaz bir fotograf gibisiniz.

Sepya / VI – Yakınsama

Tue, 04 Oct 2011 23:57:00 +0300

Seninle karşılaşabilme umudu beni bu kaldırımlara köle ediyor. Amaçsızca yürüyorum bir sokaktan diğerine. Bugün doğum günün ve sen sanki bunu bilmiyormuş gibi yazıyorum buraya.

Köşeyi dönüyorum. Bir camekânda yansıman çıkıyor karşıma. Arkamda değilsin; içeride de değilsin. Cama bakıyorum ve seni görüyorum.

Bir yerlerden limon kokusu alıyorum. Su vuruyorlar yüzüme. “Bayılmışsın!” diyor bir ses dürterek. “Bir ses nasıl dürtebilir ki?” diye düşünmüyorum. Gözümü hiç ayırmıyorum camekândan, yokluğunun kölesiyim ve kana kana azat edilmeyi bekliyorum.

Güneş vuruyor camekâna kısa bir süre. Daha önce bu kadar sönük kalmış mıydı bilmiyorum, hemen saklanıyor bir sesin arkasına. Sonra kolumdan tutuyor birileri. Sürükleyerek uzaklaştırıyorlar senden…

Hızlıca nefes alıyorum. Fark ediyorum ki beni senden uzaklaştıran benim. Aramıza gölgeler giriyor sonra. Bir gölge ışığı nasıl istila edebilir ki?

Rengin soluyor yavaş yavaş. Masa üzerindeki resmin de kaybediyor seni. Kendi hayatının yan karakteri oluyorsun. Bir çırpıda kurtarıyorum kendimi, limon kokusunu hiç sevmem.

Camekândayım yine. Seni bulamayınca anlamını yitiriyor yıldızlar. Sonra fark ediyorum aslında var olmadığını. Sana hep bir başkası sahipti. Bir insan diğerine nasıl sahip olabilir ki? Sonra sana neden Kırmızı dediğimi hatırlıyorum.

Kuduz gibiyim işte; korktuğum şeye ihtiyaç duyuyorum: Senle birlikte anlam kazanıyor; ama varlığımı yitiriyorum. Sen yoksun şimdi. Varlığımı kazanıyor; ama anlamımı yitiriyorum…

Uludağ Üniversitesinde mi okuyorsun?

Tue, 21 Jun 2011 01:17:22 +0300

Evet. Orada okuyorum. Sen de mi oradasın yoksa?

Kilitle tüm pencereleri.Basit geliyor ama kimin dinlediğini...

Tue, 26 Apr 2011 21:21:00 +0300

Kilitle tüm pencereleri.
Basit geliyor ama kimin dinlediğini bilemezsin hiç.
Televizyonu kapat!
Delice geliyor, ama içeri girdiğini hissedebiliyorum.

Çünkü bu evde bir hayalet var.
Şakıdığında aynı senin gibi sesi.
Düştüğünde beni de yanında götüyor.

Öylece uykuya daldım,
Ve caddede ki kuşlar,
O yıl hakkında konuşuyorlar
Duyabiliyorum!

Duyabiliyorum!

Çünkü bu evde bir hayalet var.
Şakıdığında aynı senin gibi sesi.
Düştüğünde beni de yanında götüyor.

Yapması daha da kolaylaşmıyor mu?
Yapması daha da kolaylaşmıyor mu?
Yapması daha da kolaylaşmıyor mu?
Yapması daha da kolaylaşmıyor mu?

Çünkü bu evde bir hayalet var.
Şakıdığında aynı senin gibi sesi.
Düştüğünde beni de yanında götüyor.

Bazen, sizi anlatır ya - öyle işte. Ev boş ama yalnız olduğuma inanmak istemiyor canım pek. O yok, ama burdaymış gibi olsun iştiyorum işte.

2x2=3.

Biliyorum, saçmalıyorum. Ama ev boş!

Garip.

Sun, 03 Apr 2011 00:14:28 +0300

Biz, yalnız kalmaktan vazgeçince; tumblr yalnız kalıyor… Burası gerçekten de umutsuz aşıkların mekanı sanırsam. Umudum arttıkça yazasım gidiyor buraya.

Kırmızı hap mı? Mavi olan mı? Beyaz tavşanı takip ettiğine...

Sun, 27 Feb 2011 02:32:55 +0200

Kırmızı hap mı? Mavi olan mı?

Beyaz tavşanı takip ettiğine pişman mısın Neo?

Kırıldı mı bir kere

Mon, 21 Feb 2011 19:46:00 +0200

Maddenin eğilimdir kırıldımı bir daha bir olmamak. Bir gibi olsada aslında hep iki olduğunu belli eder. Bir cam kırıldı mı, o düzensizliğinde bir düzen gizlidir. Ayrıklığın düzeni.

İşte, Kırmızı ve Mavi arasında; ortadan ikiye kırılmış bir cam kadar keskin bir fark vardır. Bu nedenle spektrumdaki başka hiç bir renk Kırmızı ile Mavi’nin arasını onaramaz. Hiç bir renk tarafsız değildir. En tarafsız renk bile, bir tarafa daha yakındır.

Bu renklerin arasında hiç bir bağlaç tutunamaz. Bir birlerinden o kadar uzaktırlarki; diğer butün renkler aralarındadır. Artı sonsuz ile eksi sonsuz gibidirler; küresel evrende aslında bir arada; ama yine de birbirlerine çok uzaktırlar.

Kırmızı kırıktır ve Mavi darmadağındır.

Bu nedenle Mavi, varlığını duvara çarpıp teketmiştir bu diyarı. Zaten Kırmızı da artık Siyah’a doğru kaymaktadır.

Mavi ardında tekbir şey bırakmıştır ve o başka bir yazının konusudur.

Kırmızı ise;

var olsa da aslında yoktur. sonuçta bu yazar aptalca aşıktır o salağa hala. ve bunu kendine itiraf edemeyecek kadar da becerilsizdir ve ona salak diyerek küçültmeye çalıştıkça o daha da büyümektedir.

İyiki doğdum ben.

Sun, 20 Feb 2011 00:14:49 +0200

İyiki doğdum ben.